Historia

Sanatorium Uzdrowiskowe ORW „KOŁOBRZEG-PODCZELE”  prowadzone jest przez Przedsiębiorstwo Usługowe „Holtur” sp. z o.o. z siedzibą w Kołobrzegu przy ulicy Koszalińskiej 72. Posiada  wpis do rejestru podmiotów medycznych, wpis organizatora turnusów rehabilitacyjnych oraz wpis do rejestru ośrodków rehabilitacyjnych.

Sanatorium Uzdrowiskowe „ORW KOŁOBRZEG-PODCZELE” jako wydzielona enklawa w nadmorskim pasie unikatowego lasu bukowego, zajmuje powierzchnię ponad 5 hektarów. Znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie morza – do plaży (ok. 600 m) prowadzi droga przez Park Krajobrazowy (park siedliskowy objęty ochrona programu Natura 2000) i rezerwat dzikiego ptactwa. Wzdłuż plaży biegnie nowo wybudowana  ścieżka rowerowa, stanowiąca fragment międzynarodowej trasy rowerowej nr 10. Ośrodek położony jest przy trasie Kołobrzeg – Ustronie Morskie – Koszalin; w odległości ok. 6 km od centrum Kołobrzegu. W sąsiedztwie Sanatorium znajduje się przystanek autobusu komunikacji miejskiej ( linia 5 ).

Sanatorium Uzdrowiskowe „ORW KOŁOBRZEG-PODCZELE” w Kołobrzegu to w okresie letnim ośrodek wczasowy, jednakże podstawową działalnością ośrodka jest działalność sanatoryjna i rehabilitacyjna z bogatą bazą zabiegową .          Kompleks sanatoryjny składa się z Budynku Głównego, w którym mieści się recepcja, kawiarnia, jadalnia, baza zabiegowa, sala gimnastyczna, kryty basen (wym. 25 x 12,5 m) oraz  siłownia. . W Budynku Głównym na I, II i III piętrze znajdują się pokoje tarasowe oraz kategorii standard . W bocznych skrzydłach znajdują się pokoje  z umywalkami  kategorii turystycznej (wspólne  łazienki na korytarzach) .

Pokoje z łazienkami o standardzie turystycznym oraz apartamenty dwu i czteroosobowe mieszczą się na terenie ośrodka w odległości od 220 do 370 metrów od Budynku Głównego na tzw. „osiedlu”. Znajduje się tam sześć budynków dwupiętrowych, w których na każdej kondygnacji mieści się 5 pokoi 2 i 3-osobowych lub typu 2+2 z łazienką.

Historia

Kompleks leśny położony na wschód od Kołobrzegu związany jest z miastem od chwili lokacji (23 maj 1255 roku). Przez setki lat las spełniał ważne funkcje gospodarcze, eksploatowano pokłady torfu, drewno, zbierano owoce leśne, lecznicze i zapachowe zioła. Do celów turystycznych na przełomie XIX i XX wieku zaadaptowano dwie leśniczówki, jedną we wschodniej, drugą w zachodniej części lasu. Tu wśród trofeów myśliwskich, pod starymi dębami serwowano posiłki i napoje.

W 1903 roku w dwóch  barakach powstało prewentorium przeciwgruźlicze dla dzieci z Kołobrzegu i powiatu. Były to czasy kiedy tą groźną chorobę nazywaną tuberkulozą, próbowano leczyć klimatycznie. Działalność leczniczą w Kołobrzeskim Lesie zakłócił wybuch pierwszej wojny światowej. Na bazie prewentorium i pobliskiej restauracji powstał rezerwowy lazaret. Do końca wojennego konfliktu przebywali tu ranni żołnierze, a wśród nich Polacy z terenów zaboru pruskiego.

Po I wojnie światowej 1921 roku dwaj  lekarze w okresie kilku lat na miejscu skromnych baraków wybudowali duże i nowoczesne całoroczne sanatorium dziecięce o powierzchni około 10 tysięcy metrów kwadratowych. Mogło tu przebywać równocześnie 220 dzieci. Pierwszy turnus na który przybyły dzieci z Saksonii odbył się latem 1926 roku. Po przejęciu władzy przez partię narodową (NSDAP) na skraju lasu wybudowano lotnisko wojskowe, co spowodowało znaczne ograniczenie funkcji rekreacyjnej Kołobrzeskiego Lasu. W okresie II wojny światowej w sanatorium dziecięcym był lazaret wojskowy.
Po II wojnie światowej sanatorium dziecięce, oraz lotnisko przejęła pod swoje władanie Armia Radziecka. W sanatorium w tym czasie stacjonowała jednostka kawalerii.

W końcu lat 50-tych sanatorium zostało przekazane lokalnym polskim władzom. Były plany utworzenia w nim szkoły leśnej, ale projekt nie doszedł do skutku. Przez pewien czas w budynku głównym były mieszkania służbowe dla pracowników odbudowującego się Uzdrowiska Kołobrzeg.

 

Ostatecznie pod koniec lat pięćdziesiątych powstało sanatorium górnicze. W 1958 roku na bazie obiektu sanatorium dziecięcego powstał górniczy ośrodek wypoczynkowo -leczniczy przeznaczony dla górników zatrudnionych w kopalniach Katowickiego Zjednoczenia Przemysłu Węglowego. Ośrodek położony był w odległości 5 kilometrów od Kołobrzegu i usytuowany 600 metrów od morza w starym parku i zajmował powierzchnię około 7 hektarów.

Idea powstania ośrodka zrodziła się w 1958 roku kiedy to w ramach aktywizacji ziem odzyskanych Wojewódzka Rada Narodowa w Koszalinie zaproponowała Ministerstwu Górnictwa i Energetyki przejęcie obiektu na ośrodek wczasowy lub sanatoryjny. Kierownictwo resortu ze względu na właściwości klimatyczno-lecznicze, nadmorskie położenie w regionie o dużej zawartości jodu i w trosce o zdrowie załóg górniczych podjęło decyzję o przejęciu do władz terenowych tego obiektu.

W latach 1959-1965 prowadzono prace nad odbudową i właściwą rozbudową nowoczesnego ośrodka. Prace zostały zakończone wybudowaniem krytego basenu z podgrzewaną wodą i specjalną salą gimnastyczną które oddano do użytku w lipcu 1967 roku.

Komfortowo urządzony ośrodek składał się z gmachu głównego (dawne sanatorium dziecięce) i 11 pawilonów w których znajdowało się 250 pokoi mieszkalnych, jadalnia, świetlica, kawiarnia, pokoje gier i zabaw. Ponadto ośrodek posiadał boiska sportowe, korty tenisowe i ogródek jordanowski dla dzieci. W celach leczniczych ośrodek wypoczynkowy uruchomił zakład balneologiczny wykonujący zabiegi fizykoterapeutyczne oraz zabiegi inhalacji indywidualnych i zbiorowych w oparciu o solankę i antybiotyki.

06 czerwca 1989 roku oddano do eksploatacji własne ujęcie solanki o nazwie „Anastazja”. Odwiertu dokonano na głębokość 354 metrów skąd z warstw czwartorzędu i liasu do dziś czerpana jest solanka.